منبع پایان نامه درباره
استعدادیابی، ورزشکاران، فیزیولوژی، تربیت بدنی پایان نامه ها

کردند که ورزشکارانی که از سطح بالایی از مهارت طرح مسابقه برخوردارند بهتر میتوانند با موقعیتهای مختلفی که در ورزش اتفاق میافتد کنار بیایند.
تروپ132 (1991) در تحقیق خود نشان داد که باور و اعتقاد شناگران سطح جهانی بر این است که عملکرد بهینه با داشتن اعتماد به نفس مطلوب به دست میآید. ورزشکاران نخبه سطوح بین المللی اعتماد به نفس را به عنوان مهمترین عامل روانی در تبیین قدرت روانی و موفقیت خود شناسایی کردهاند. دوراندبوش و همکاران (2001) در تحقیقی از وررشکاران خواستند تا چهار مهارت روانی که بیشترین ارتباط را با عملکرد ورزشی دارند مشخص کنند، بیش از نیمی از آنها اعتماد به نفس را به عنوان اولین مهارت انتخاب کردند. مطالعه گرندجین133 و همکاران (2002) روی زنان ژیمناست راه یافته به فینال مسابقات المپیک 2000 نشان داد این ورزشکاران اعتماد به نفس ورزشی خیلی زیادی داشتند؛ زیرا روبرو شدن با مشکلات نتوانست باعث تردید این ورزشکاران شود و خللی در اعتماد به نفس ورزشی این ورزشکاران ایجاد کند.
همچنین نشان داده شده که عدم اعتماد به نفس، سبب افزایش اضطراب قبل از مسابقه میشود (هانتون134 و همکاران، 2002). بنابراین برای محافظت در برابر اضطراب به ورزشکاران توصیه میشود که از استراتژیهای اعتماد به نفس از جمله تمرینات ذهنی، خودگفتاری مثبت و کنترل حالات روانی استفاده کنند. تعهد و خودباوری جنبههای ذهنی مهمی هستند که ورزشکاران برای پیشبرد و حفظ عملکرد عالی به آن نیاز دارند علاوه بر آن، دیده شده است که ورزشکاران از هدف گزینی برای افزایش اعتماد به نفس و تعهد سود میبرند.
بال135 و همکاران (2005) پایداری ذهنی را در بازیکنان نخبه کریکت بررسی کردند و به این نتیجه رسیدند، ورزشکارانی که پایداری ذهنی بهتری داشتند، سطوح بالاتری از اعتماد به نفس داشتند که تضعیف آن تقریباً غیرممکن بود.
2-4- استعدایابی ورزشی
در زمینه ورزش همانند دیگر زمینهها ( مانند انتخاب شغل، انتخاب رشته دانشگاهی، انتخاب هنر و …) از واژه استعداد زیاد استفاده میشود. هر فردی میتواند در زمینهای که فعالیت میکند یک سری مهارت را یاد بگیرد اما تعداد اندکی هستند که به مقام تبحر و استادی میرسند. به همین دلیل است که در کلیهی نژادهای انسانی افرادی با خصوصیتهای منحصر به فرد وجود دارد که همین خصوصیات باعث به وجود آمدن افرادی برجسته و سرآمد میشود. یافتن استعدادها و استثناها در جمعیت انسانی کاری بس مشکل است. (سیج، 1378). آرچر136 و همکاران (2005) استعدادیابی ورزشی را فرایندی تعریف میکنند که توسط آن خردسالان برپایه آزمونهای معین، به سمت ورزشهایی که بیشترین شانس موفقیت را در آن دارند، راهنمایی میشوند. فایر137 (2007)، استعدادیابی در ورزش را کشف و به فعالیت رساندن تواناییهای بالقوه فرد و هدایت آنها در مسیر صحیح میداند. استعدادیابی ورزشی، از نظر دانشمندان علوم ورزشی، راهی منطقی، کوتاه و مقرون به صرفه برای حضور ورزشکاران در صحنه های بین المللی است (ابراهیم و حلاجی، 1386). این فرآیند نیازمند شناسایی و انتخاب افرادی است که ویژگی های چون ویژگی فیزیولوژیکی، آنتروپومتریکی، روانی- حرکتی، جسمانی- حرکتی، زیست شناختی و سلامت را دارا باشند. (هادوی، 2000).
2-4-1 فرآیند استعدادیابی
فرآیند کشف ورزشکاران با استعداد، برای شرکت در یک برنامه تمرینی سازماندهی شده، یکی از مهمترین موضوعاتی است که امروزه در ورزش مطرح است. (براون138، 2001). فرآیند استعدادیابی نوعی انتخاب براساس پیش بینی است. در پیش بینی انتظار میرود فرد انتخاب شده کار مورد نظر را بهتر از کارهای دیگر و شاید بهتر از افراد دیگر، اجرا کند. (قره خانلو ، 1380). اولین نکتهای که در فرآیند استعدادیابی مطرح میشود توجه بیشتر به کشف و شناسایی استعداد است نه پرورش استعدادها. به طور کلی استعدادیابی باید توسعه پتانسیلها را در نظر بگیرد نه اینکه بر حذف در سنین اولیه متکی باشد. (افضل پور و کاویانی، 1390).
فرآیند استعدادیابی برای تعلیم و پرورش ورزشکاران نخبه به منظور شرکت در مسابقات منطقهای، قارهای و جهانی موضوعی است که نمیتوان به آن بی اعتنا بود و ازآن چشم پوشی نمود. با این حال پیدا کردن مؤثرترین و پرکاربردترین روش استعدادیابی بسیار پیچیده بوده (بومپا139، 1999). بسیاری از کشورهای شرق اروپا در اواخر دههی 1960 و اوایل 1970 متوجه ضعف برنامههای سنتی استعدادیابی شده از این رو روش های ویژه ای برای شناسایی ورزشکارانی که دارای توانایی های بالقوه بالایی بودند را کشف کردند (هولی هان140، 2007).
از نتایج این رویکرد نوین این بود که 81 درصد از مدال آوران بلغارستان در بازیهای المپیک 1976 حاصل فرایند استعدادیابی با رویکرد علمی بودند. ورزشکاران آلمان شرقی و رومانی نیز در المپیکهای1972 و 1976 نتایج مشابهی را نشان دادند. بنابراین همگان به این اعتقاد رسیدند که این موفقیتها حاصل فرایندهای انتخاب علمی آنها در اواخر دهه 1960 بوده است (بومپا، 1994).
کمیسیون ورزش استرالیا هنگام برگزاری بازیهای 2000 سیدنی طرحی را در سه مرحله با نام استعدادیابی ارائه کردند. این طرح در سال 1988 پس از شروع به کار با ورزش قایقرانی راهاندازی شد، و به دلیل موفقیت در این رشته سایر رشتههای ورزشی را نیز در برگرفت. این برنامه در سه مرحله 1- دست چین کردن در مدرسه 2- انجام آزمونهای ویژه ورزشی 3- توسعه افراد با استعداد اجرا شد. (ابراهیم و همکاران، 1383).
برنامههای استعدادیابی در کشورهای صاحب نام براساس عوامل بسیاری ص
ورت میپذیرد که این عوامل را میتوان در دو بخش یا مرحله ( استعدادیابی عمومی و استعدادیایی تخصصی) طبقه بندی کرد. در مرحله استعدادیابی عمومی که به آن مرحله مقدماتی نیز گفته میشود تأکید بر روی عواملی است که به ابزار و آزمون پیشرفتهای نیاز ندارد. در این مرحله سلامت عمومی با تمرکز بر سیستمهای قلب و عروق ، تنفس، عضلات، عوامل ذاتی و ارثی بررسی میشود. در مرحله تخصصی به عوامل تعیین کننده تخصصی مربوط به ورزش مورد نظر توجه میشود. برای انجام این مرحله اطلاعات بیشتر، آزمونهای تخصصی و کاربردی و ابزارهای اندازه گیری دقیق تری لازم است. در این مرحله به ظرفیتهای جسمانی، تواناییهای حرکتی، ظرفیتهای فیزیولوژیکی و ظرفیتهای روانی توجه میشود. (بلوم فیلد141، 1992). سؤالی در ذهن مخاطب پابرجاست. آیا روشی وجود دارد که به شکل مطلوب در استعدادیابی به کار گرفت شود و اگر وجود دارد کدام روش؟
2-4-2 روشهای استعدادیابی
به طور کلی می توان گفت که در در سطح جهان، فرایند استعدایابی به دو روش کلی در حال اجرا است: انتخاب به روش طبیعی یا نا منظم و انتخاب به روش علمی
انتخاب به روش طبیعی:
نویسندگان از روشهای سنتی استعدادیابی به عنوان انتخاب طبیعی نام بردهاند. این شکل از اشتغال در ورزش تحت تأثیر عوامل مقطعی و موضعی مانند سنت، عقاید، تشویق والدین و عامه مردم یا گروه همسالان، ترغیب معلمین خاص تربیت بدنی، در دسترس بودن امکانات و یا همه گیر بودن یک ورزش در آن منطقه جغرافیایی می باشد. انتخاب ورزشکاران با توجه به چگونگی عملکرد و کسب امتیاز در طول چند دوره مسابقه توسط مربی یا به صورت نظری و ذهنی انجام میشود. پیشرفت و تکامل عملکرد ورشکارانی که به روش طبیعی برگزیده شده اند به مستعد بودن یا نبودن آنها در آن رشته ورزشی بستگی دارد. با توجه به این موضوع ، به طور عمده، پیشرفت و تکامل عملکرد ورزشی، به دلیل انتخاب نادرست رشته ورزشی بسیار کند انجام میشود (بومپا و همکاران، 2009).
در این روش بهترین شکل استعدادیابی تدارک و برگزاری مسابقات ورزشی میباشد، زیرا در رقابتها سرآمدترین ورزشکاران را در رشته ورزشی خود میتوان مشاهده نمود (پلتولا142، 1992). انتخاب علمی شیوهای است که مربی توسط آن، ورزشکاران بسیار مستعدی که به طور ذاتی در یک رشته ورزشی خاص تواناییهای بالقوه ای دارند را با انجام مجموعه ای از تستهای جامع و علمی در زمینه تواناییهای مختلف زیستی، روانی- اجتماعی، شناسایی و به سوی یک رشته ورزشی هدایت میشوند. در نتیجه، کسانی که به روش علمی انتخاب میشوند در مقایسه با ورزشکارانی که به روش طبیعی انتخاب میشوند ، برای دستیابی به عملکرد مطلوب و ماهرانه به مدت زمان بسیار کمتری نیاز دارند. در این روش، کشورها با برنامه ریزی، سازمان دهی و تشکیل گروه های کاری متخصصین و صاحبظران و همچنین با بهره گیری از علوم نوین اقدام به شناسایی استعدادهای ورزشی و تدوین برنامه های تمرینی منطبق با اصول علمی کرده اند که در مجموع نتایج قابل قبول و چشمگیری برای ورزشکاران و تیمهای ورزشی در صحنه های رقابت به ارمغان آورده اند. بدیهی است که این روش میتواند در کشف و پرورش قهرمانان آماده تر موفق باشد کرد. (پلتولا، 1992). سوالی که در این قسمت پرجاست. اگر استعدادیابی به شکل صحیح و به موقع صورت پذیرد چه مزایایی را میتوان در برداشته باشد.
2-4-3 مزایایی استعدایابی
افراد به سمت رشتههای هدایت میشوند که از نظر جسمانی، فیزیولوژیکی و روانی برای آنان مناسب تر است.
گزینش افرادی که دارای استعداد ذاتی در ورزش هستند موجب کاهش زمان مورد نیاز برای دستیابی به عملکرد سطح بالا میشوند.
باعث صرفه جویی در کار، انرژی و تواناییهای مربی و همچنین افزایش کارآیی برنامه های تمرینی مربی میشوند.
باعث افزایش تعداد ورزشکارانی میشود که مایلند به عملکرد سطح بالا دست پیدا کنند. این مهم باعث افزایش حس رقابت طلبی میشود. که نتیجه آن داشتن یک تیم ملی قویتر است که میتواند عملکرد بینالمللی بهتری داشته باشد.
ورزشکاران زمانیکه با علاقه به تمرین یک رشته ورزشی میپردازند احتمالاً نتایج بهتری را مینوانند کسب نمایند و این امر مانع از سرخوردگی ورزشکار به علت شکست میشود.
فرصت ایجاد ارتباط با اساتید ورزش، که میتوانند در زمینههای تمرین و ارزشیابی منظم ورزشکاران کمک کنند، افزایش مییابد.
سلامت جسمانی و عمومی افراد بیشتر تضمین میشود.
بسیاری از ورزشکاران جوان به دلیل بی اطلاعی از ویژگیهای خاص خود رسیدن به سطح ورزشکاران خوب را از دست میدهند و به رشتهی ورزشی که میتوانند در آن به شکوفایی برسند هدایت نمیشوند. استعدادیابی ورزشی از این امر جلوگیری و ورزشکاران جوان را به سمت رشته ورزشی مناسب هدایت میکند (بومپا، 1999).

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   پایان نامه رایگان دربارهاوقات فراغت، عرضه و تقاضا، تبلیغات بازرگانی، صنعت گردشگری

2-4-4 مدل استعدادیابی
امروزه استعدادیابی بطور ویژه مورد توجه کشورهای مختلف قرار گرفته است. دانشمندان بسیاری در تلاش هستند تا شاخص های پیش بینی کننده افراد مستعد در ورزش های مختلف را شناسایی کنند. (ابوت و همکاران143، 2005). با این وجود در رابطه با روشهای کشف ، انتخاب و تمرین ورزشکاران مستعد هیچ توافق بینالمللی یا حتی ملی وجود ندارد. در برخی کشورها مربی به شناسایی و انتخاب ورزشکاران مستعد میپردازد در مقابل کشورهای که در ورزش موفق و صاحب نام هستند توجه زیادی به مدلهای استعدادیابی نشان دادهاند (وزینی طاهر، 1390). مدل های مختلفی برای شناسایی استعدادهای ورزشی در کشورهای مختلف جهان و جود دارد و ه
ر کدام از آنها مسیرهای مختلفی را دنبال می کنند (هولی هان و گرین144، 2007). یکی از مشهورترین و مقبول ترین روشها مربوط به کشور آلمان شرقی است. محور اصلی این برنامهها، برنامه اجباری تربیت بدنی در مدارس، یافتن اولیه افراد مستعد ورزشی، نظام باشگاهی برای افراد مستعد در ورزشهای جداگانه را شامل میشود. در کشور شوروی سابق استعدادیابی برپایه یک طرح گسترده استوار بود که بر اساس آن استعدادها در سنین کودکی کشف و سپس محیطی برای رشد این استعدادها به وجود میآوردند. یکی از پیچیدهترین روشهای استعدادیابی مربوط به این کشور است که دارای سه مرحله بود و بین مراحل مختلف، افراد منتخب زیر نظر معلمین ورزش و مربیان واجد شرایط آموزش میدیدند. در کشور استرالیا نیز طرحی سه مرحله ای ارائه شد که شامل شناسایی دانش آموزان در مدارس، اجرای آزمونهای ویژه ورزشی، توسعه استعداد شناسایی شده است. در کشور چین مدل نظامند استعدایابی دیده میشود که با برنامههای آموزش و پرورش

دسته‌ها: پایان نامه ها

دیدگاهتان را بنویسید