ر عادی در دیابت نوع I تا حدودی منشاء وراثتی دارد.
قرار گرفتن در برابر برخی از عفونت‌های ویروسی (اوریون و کوکساکی ویروس) یا سایر سم‌هایی که در محیط زیست وجود دارند ممکن است موجب واکنش غیر عادی آنتی‌بادی‌ها و در نتیجه آسیب رساندن به سلول‌های پانکراس که انسولین در آنجا تولید می‌شود، شوند.
برخی از آنتی‌بادی‌هایی که در دیابت نوع I مشاهده می‌شوند عبارتند از آنتی‌بادی‌های سلول آنتی‌ایسلت (Islet) ، آنتی‌بادی‌های ضد انسولین و آنتی‌بادی‌های کوبوکسیلاز آنتی‌گلوتامین، این آنتی‌بادی‌ها را می‌توان در اغلب بیماران اندازه‌گیری کرد و می‌توان مشخص کرد که چه افرادی در معرض خطر ابتلا به دیابت نوع I می‌باشند.
این بیماری معمولاً در افراد جوان، لاغر، معمولاً قبل از سی سالگی رخ می‌دهد، با این حال گاهی اوقات افراد مسن‌تر نیز به این بیماری مبتلا می‌شوند به این بیماری دیابت خود ایمنی نهفته در بزرگسالان گفته می‌شود.
این بیماری نوعی از دیابت نوع I است که پیشرفت آهسته‌ای دارد؛ از میان تمام بیماران مبتلا به دیابت، تقریباً تنها 10 درصد به دیابت نوع I مبتلا هستند و باقی افراد یعنی 90% بقیه به دیابت نوع II مبتلا هستند.
علائم دیابت وابسته به انسولین شامل موارد ذیل می‌باشد:
1. پُر ادراری
2. تشنگی یا گرسنگی غیر عادی.
3. کاهش سریع وزن بدن.
4. خستگی مفرط، خواب آلودگی، تحریک‌پذیری (حساسیت)
5. استفراغ، حالت تهوع.
6. انقباض یا گرفتگی عضلات.
ـ به دیابت نوع II همچنین دیابت ملیتوس غیر وابسته به انسولین یا دیابت ملیتوس آغاز بزرگسالی نیز گفته می‌شود. در دیابت نوع II بیماران می‌توانند انسولین ترشح کنند اما مقدار آن برای تأمین نیاز بدن ناچیز است به ویژه در شرایط مقاومت بدن به انسولین در بسیاری از موارد در حقیقت بدین معنی است که لوزالمعده مقدار انسولین بیشتری در مقایسه با نیاز طبیعی بدن تولید می‌کند. یکی از ویژگی‌های اصلی دیابت نوع II عدم حساسیت سلول‌های بدن (به ویژه سلول‌های چربی و عضلانی) به انسولین است.
علاوه‌بر مشکل افزایش تحمل انسولین، ترشح انسولین توسط لوزالمعده ممکن است حالت تدافعی و کمتر از حد مطلوب نیز داشته باشد. در حقیقت، کاهش مداومی در تولید انسولین در سلول‌های بتا در دیابت نوع II وجود دارد که شناخته شده است و به تشدید کنترل قند خون مربوط می‌شود. (در این شرایط بیماران در نهایت نیازمند درمان با انسولین هستند).
در پایان کبد این بیماران از طریق فرآیندی به نام گلوکونئوژنز بر خلاف افزایش میزان قند خون، همچنان به تولید قند ادامه می‌دهد، در حالی که گفته می‌شود دیابت نوع II بیشتر در افراد بالای 30 سال اتفاق می‌افتد و شیوع آن با بالا رفتن سن افزایش می‌یابد.
ما شاهد وضعیت هشدار دهنده‌ای هستیم که طی آن تعداد بیماران مبتلا به دیابت نوع II که به سختی به نوجوانی می‌رسند در حال افزایش است در حقیقت برای نخستین بار در تاریخ بشر، دیابت نوع II در حال حاضر شایع‌تر از دیابت نوع I در میان کودکان است. اغلب این موارد نتیجه‌ی مستقیم عادت‌های غذایی نامناسب، اضافه وزن بدن و انجام ندادن ورزش است.
در حالی که وراثت عامل بسیار مهمی در ابتلا به این نوع دیابت می‌باشد، عوامل خطر آفرین دیگری نیز وجود دارد؛ مهمترین آنها چاقی می‌باشد. بین میزان چاقی و خطر ابتلا به دیابت نوع II رابطه مستقیم وجود دارد و این مسئله در مورد کودکان و همچنین بزرگسالان صادق می‌باشد. تخمین زده می‌شود که شانس ابتلا به دیابت با افزایش 20 درصد وزن بدن دو برابر می‌شود.
در رابطه با سن، داده‌ها نشان می‌دهد که پس از گذشت هر دهه از سن افراد پس از سن 40 سالگی و بدون در نظر گرفتن وزن بدن، امکان ابتلا به دیابت نیز افزایش می‌یابد.
شیوع دیابت در میان افراد 65 تا 74 سال تقریباً 20% می‌باشد. دیابت نوع II نیز بیشتر در میان گروه‌هایی از نژادهای خاص شایع می‌باشد. دیابت بیشتر در زنانی که سابقه دیابت در دوران بارداری را دارند اتفاق می‌افتد.
دیابت در دوران بارداری به طور موقت اتفاق می‌افتد تغییرات هورمونی شدید در طول دوران بارداری ممکن است باعث افزایش قند خون در افرادی گردد که از نظر وراثتی زمینه ابتلا به آن را دارند.
افزایش قند خون در دوران بارداری، دیابت بارداری نامیده می‌شود. دیابت بارداری معمولاً زمانی از بین می‌رود که نوزاد متولد می‌شود، با این حال 25 تا 50% زنان مبتلا به دیابت بارداری در نهایت بعدها به دیابت نوع II مبتلا خواهند شد به خصوص در افرادی که در طول بارداری به تزریق انسولین نیاز دارند و افرادی که پس از زایمان اضافه وزن دارند.
دیابت ثانویه به افزایش قند خون از دیدگاه پزشکی دیگری اطلاق می‌شود. دیابت ثانویه ممکن است زمانی رخ دهد که بافت لوزالمعده که وظیفه تولید انسولین را به عهده دارد در اثر بیماری از جمله التهاب مزمن پانکراس (التهاب لوزالمعده در اثر وجود سم‌هایی مانند افزایش شدید الکل) ضربه یا جراحی و برداشتن لوزالمعده از بین برود.
همچنین ممکن است ابتلا به دیابت ناشی از عوامل ایجاد کننده اختلالات هورمونی، مانند افزایش بیش از حد تولید هورمون رشد (آکرومگالی) و سندروم کوشینگ باشد.
در بیماری آکرومگالی وجود تومور در غده‌ی هیپوفیز واقع در پایه مغز موجب افزایش تولید هورمون رشد و در نتیجه افزایش قند خون می‌شود. در سندرم کوشینگ غدد فوق کلیوی به مقدار زیادی کورتیزول تولید می‌کنند که موجب بالا رفتن قند خون می‌شود.
علاوه‌بر این مصرف بعضی از داروها نیز ممکن است موجب سخت‌تر شدن کنترل دیابت، با ابتلا به دیابت “نهفته‌ی کنترل نشده” گردد. این امر زمانی شایع‌تر است که از داروهای استروئیدی مانند پریدینزون یا داروهایی برای درمان ایدز استفاده می‌شود.
ـ دیابت آبستنی
بعضی از زنان که سابقه ابتلا به مرض قند ندارند، ممکن است در دوران بارداری دچار مرض قند شوند. این مورد دیابت مربوط به بارداری نامیده می‌شود. دلیل بروز بیماری آن است که هورمون‌های تولید شده توسط جفت در کار انسولین بدن دخالت می‌کنند و باعث می‌شود کارایی کم‌تر از حد معمول داشته باشد. این دیابت از نوع غیر وابسته به انسولین می‌باشد و ممکن است تنها با رژیم کنترل شود. اگر در مقابل رژیم واکنش نشان ندهد، زن در طول بقیه بارداری باید انسولین مصرف کند، زنان مبتلا به دیابت در دوران بارداری در آینده بیشتر در معرض ابتلا به دیابت قرار دارند.
ـ سایر انواع اختصاصی دیابت
این گروه روی هم رفته 1 تا 2 درصد موارد دیابت را تشکیل می‌دهد. دیابت‌های نوع بلوغ جوانان به صورت اتوزومی غالب به ارث می‌رسند و هایپرگلایسمی بیش از 25 سالگی ظاهر می‌شود.
در گروه کوچک حالات مقاومت ژنتیکی نسبت به انسولین اختلال عمل انسولین ناشی از نقص مولکول گیرنده انسولین (مقاومت به انسولین نوع A ، Lepracleuxisum ، سندروم رابسون مندل هال) یا ناهنجاری‌هایی در مسیر انتقال پیام پس از گیرنده (دیابت لیپواتروفیک) است.
چندین هورمون متقابل انسولین (گلوکاگون، کاتکولامین‌ها، کورتیزول و هورمون رشد) وجود دارند که اثر انسولین را خنثی کرده و مقاومت به انسولین را افزایش می‌دهد.
هنگامی که این هورمون‌ها بیش از حد طبیعی تولید شوند بروز دیابت را تسریع می‌کنند. فزونی آلدسترون از طریق ایجاد هیپوکالمی (کاهش پتاسیم) و افزایش سوماتواستاتین) توسط تومور می‌تواند ترشح انسولین را مختل کرده ایجاد دیابت نماید.
افزایش قند خون در این موارد با برداشت موفقیت‌آمیز تومور مسبب بر طرف می‌شود. مکانیسم‌های دیابت ناشی از دارو یا دیابت ناشی از مواد شیمیایی به عامل سبب بستگی دارد و عبارتند از:
1. تخریب سلول بتا
2. اخلال عمل انسولین
3. مقاومت محیطی به انسولین
4. اختلال تبدیل پروانسولین به انسولین
در برخی انواع دیابت ایمنی، پادتن‌های ضد گیرنده انسولین ممکن است حالت مسدود داشته باشند (و مقاومت به انسولین ایجاد کنند) و یا حالت تحریکی داشته باشند (و کاهش قند خون را به وجود آورند,( رجبیان رضا ؛ 1370 دیابت ، انتشارات دانشگاه علوم پزشکی مشهد )( ) کاتولوگ دیابت بریتانیا ؛ ژانویه 2009 ، نوروپاتی و دیابت، اطلاعات دیابت ).

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   دانلود پایان نامه ارشد درباره استان فارس

سندرم مقاومت به انسولین
این حالت که سندرم متابولیک (پلوری) سندرم ریون و سندرم X نیز نامیده می‌شود، زیر گروهی از دیابت قندی محسوب نمی‌شود؛ اما ارتباط نزدیکی با آن دارد و دست کم 50 تا 75 میلیون نفر را در ایالات متحده آمریکا مبتلا ساخته است.
این سندرم مجموعه‌ای از یافته‌های بالینی و آزمایشگاهی است که عبارتند از: عدم تحمل گلوکز، مقاومت به انسولین، هیپرانسولینمی (جبرانی)، چاقی (مرکزی، شکمی یا “احشایی”)، دیس لیپیدمی، هیپرتری گلیسریدمی، افزایش لیپو پروتئین کم تراکم (LDL) و یا پایین بودن لیوپروتئین پرتراکم (HDL) ، فشار خون بالا، افزایش مهار کننده نوع I فعال کننده پلا سمینوژن، هیپراوریسمی (افزایش اوره خون و اختلال عملکرد اندوتلیال).
این سندرم با افزایش قابل ملاحظه خطر بروز بیماری آترواسکلروتیک عروق همراه است(طهوری زهرا؛ بیگدلی فاطمه ،1391 دیابت(مرض قند ) چاپ اول ، ناشر آسمان علم ).
اثرات دیابت شیرین بر دستگاه تناسلی نر
1. کاهش تولید تستوسترون
2. تحلیل غدد زمیمه تولید مثلی
3. کاهش میل جنسی
4. کاهش رفتارهای جنسی
5. کاهش اسپرماتوژنز
6. کاهش حرکت اسپرم
7. کاهش تعداد اسپرم
8.افزایش اسپرم‌های ناهنجار (کاتولوگ دیابت بریتانیا ؛ مارس 2009 ، هایپوگلدسیما ، اطلاعات دیابت ).
روش‌های ممکن در پیشگیری از دیابت ملیتوس نوع II
اصلاح و پیشگیری از چاقی: با توجه به ارتباط نزدیک بین چاقی و دیابت نوع II ، پیشگیری از این بیماری تا حد زیادی بستگی به کنترل وزن بدن دارد. خودداری از مصرف غذاهای پرچرب (که منجر به کاهش در انرژی مصرفی و افزایش حساسیت بدن نسبت به انسولین می‌شوند).
استفاده حجم نسبتاً بالایی کربوهیدرات غذا از منابع تصفیه نشده که باید محتوی فیبر قابل جذب نیز باشد.
خودداری یا احتیاط در استفاده از داروهای دیابت‌زا.
افزایش فعالیت بدنی که بیشترین سودمندی را بر حساسیت نسبت به انسولین، صرف نظر از اثراتش بر وزن، دارد.
آنچه باید از افراد در معرض خطر بالای پیشرفت دیابت نوع I انتظار داشت آن است که تا حد زیادی مراقب وزن خود باشند و برای حفظ سلامت، وزن اضافی خود را کم کنند.
فعالیت منظم جسمی باید در درمان و پیشگیری اولیه دیابت یک هدف عمده باشد. تصور می‌شود افزایش فعالیت بدنی شروع دیابت ملیتوس نوع I را به تأخیر می‌اندازد. همچنین تغییر در شکل و اندازه عضله در نتیجه تمرینات ورزشی در پیشگیری از دیابت اهمیت دارد) رجبیان رضا ؛ 1370 دیابت ، انتشارات دانشگاه علوم پزشکی مشهد).
علائم دیابت
ـ علائم اولیه دیابت درمان نشده به افزایش میزان قند خون و کاهش قند در ادرار مربوط می‌شود. مقادیر زیاد قند در ادرار ممکن است موجب افزایش خروجی ادرار و در نتیجه از دست رفتن آب بدن گردد؛ از دست رفتن آب بدن موجب افزایش تشنگی و مصرف آب می‌گردد.
ـ عدم طبیعی عمل کردن انسولین روی متابولیسم پروتئین، چربی و کربوهیدرات‌ تأثیر می‌گذارد، انسولین نوعی هورمون ترکیبی است، یعنی هورمونی است که بدن را وادار به ذخیره بیشتر چربی و پروتئین می‌کند.
ـ وجود هر گونه نقص نسبی یا مطلق انسولین سرانجام موجب افزایش وزن بدن برخلاف افزایش اشتهای بدن می‌گردد.
ـ برخی از بیماران مبتلا به دیابت همچنین از خستگی، تهوع و استفراغ شکوه می‌نمایند.
ـ بیماران مبتلا به دیابت در معرض ابتلا به

دسته‌ها: No category

دیدگاهتان را بنویسید