عفونت‌های مثانه، پوست و ناحیه واژن می‌باشند.
ـ تغییرات میزان قند خون ممکن است موجب تاری دید گردد. افزایش شدید قند خون ممکن است موجب لکارژی (افزایش سطح هوشیاری) و اغما گردد.
چگونگی تشخیص دیابت
ـ تست گلوکز (قند) خون ناشتا قسمت گلوکز (قند) خون ناشتا یکی از بهترین روش‌های تشخیص دیابت می‌باشد. انجام این تست آسان و راحت می‌باشد. پس از اینکه فرد در طول شب (حداقل 8 ساعت) ناشتا بوده است، نمونه‌ای ساده از خون گرفته و به منظور تجزیه و تحلیل به آزمایشگاه فرستاده می‌شود.
ـ میزان قند خون طبیعی بدن در شرایط ناشتا کمتر از mg/dl100 (دسی‌لیتر) می‌باشد.
ـ چنانچه میزان قند خون ناشتا در دو تست یا بیشتر در روزهای مختلف بیش از 126 میلی‌گرم باشد نشان دهنده ابتلا به دیابت است.
ـ تست قند خون تصادفی را نیز می‌توان به منظور تشخیص دیابت انجام داد. چنانچه میزان قند خون 200 میلی‌گرم در دسی‌لیتر یا بیشتر باشد نشان دهنده ابتلا به دیابت می‌باشد.
چنانچه میزان قند خون ناشتا بالاتر از 100 میلی‌گرم در دسی‌لیتر باقی بماند، اما محدوده آن بین 100 تا 126 میلی‌گرم در دسی‌لیتر باشد به این عارضه نقص گلوکز ناشتا گفته می‌شود. چنانچه در افرادی که این عارضه را دارا میباشند وجود دیابت تشخیص داده نشود این شرایط خطر و نگرانی‌های خاص خود را به همراه دارد.
تست تحمل گلوکز خوراکی
تست تحمل گلوکز خوراکی هر چند دیگر به طور معمولی مورد استفاده قرار نمی‌گیرد، معیار طلایی برای تشخیص دیابت نوع II محسوب می‌شود. این تست بیشتر به منظور تشخیص دیابت بارداری و در شرایط قبل از ابتلا به دیابت مانند سندرم تخمدان پلی‌کیستیک، انجام می‌شود.
برای انجام تست تحمل گلوکز خوراکی فرد باید در طول شب (حداقل 8 ساعت و نه بیشتر از 16 ساعت) ناشتا باشد. سپس ابتدا تست گلوکز خون ناشتا انجام می‌شود.
پس از انجام این تست، فرد به مقدار 750 گرم گلوکز (در افراد باردار 100 گرم) دریافت می‌کند.
روش استاندارد به این صورت است که گلوکز خوراکی را به صورت مایع شیرینی به فرد بیمار می‌خورانند. نمونه‌های خون در فواصل معین به منظور اندازه‌گیری قند خون گرفته می‌شود.
برای به دست آوردن نتایج معتبری از تست‌ها:
ـ فرد باید در سلامت کافی باشد (به بیماری دیگری مبتلا نباشد حتی سرماخوردگی)
ـ فرد باید فعالیت عادی داشته باشد (برای مثال در بیمارستان یا رختخواب نباشد)
ـ فرد نباید در حال مصرف داروهایی که بر میزان قند خون تأثیر می‌گذارند؛ باشد.
ـ سه روز قبل از انجام تست، فرد باید از رژیم غذایی که مقدار زیادی کربوهیدرات دارد استفاده نماید [(300-200) گرم در روز]
ـ صبح روز انجام تست، فرد نباید سیگار یا قهوه مصرف کرده باشد.
در تست تحمل گلوکز خوراکی سنتی، میزان گلوکز خون 5 مرتبه هر سه ساعت یک بار اندازه‌گیری می‌شود.
در فردی که مبتلا به دیابت می‌باشد میزان گلوکز خون بیشتر از حد طبیعی است و به سرعت نیز پایین نمی‌آید. افرادی که میزان گلوکز آنها بین حد طبیعی و دیابتی است دچار عارضه نقص تحمل گلوکز می‌باشند. این افراد مبتلا به دیابت نیستند. اما خطر ابتلا به دیابت در آنها بسیار زیاد است.
همه‌ساله 1 تا 5 درصد افرادی که نتیجه تست آن‌ها نشان دهنده ابتلا به نقص تحمل گلوکزاست مبتلا به دیابت می‌شوند.
کاهش وزن و ورزش ممکن است به این افراد کمک کند تا میزان گلوکز خون را در حد طبیعی نگه دارند. علاوه‌بر این برخی پزشکان از مصرف بعضی‌ داروها مانند متفورمین (گلوکوتاگ) حمایت می‌کنند تا به پیشگیری تأخیر آغاز دیابت آشکار کمک کنند.
ارزیابی نتایج تست تحمل گلوکز خوراکی
تست‌های تحمل گلوکز خوراکی ممکن است باعث دستیابی به تشخیص‌های زیر گردد:
ـ واکنش طبیعی: زمانی گفته می‌شود فرد واکنش طبیعی دارد که میزان تست گلوکز خون در دو ساعت کمتر از mg/dl110 و تمام اندازه‌های بین صفر و دو ساعت کمتر از mg/dl 200 باشد.
ـ نقص تحمل گلوکز: زمانی گفته می‌شود فرد دچار نقص تحمل گلوکز است که مقدار گلوکز خون ناشتای وی کمتر از mg/dl 126 و مقدار گلوکز وی طی دو ساعت بین 140 و 199 میلی‌گرم در دسی‌لیتر ‌باشد.
ـ دیابت: زمانی گفته می‌شود فرد مبتلا به دیابت است که دو تست تشخیصی وی که در روزهای مختلف انجام داده است نشان دهنده بالا بودن قند خون باشد.
ـ دیابت بارداری: زمانی فرد مبتلا به دیابت بارداری است که یکی از موارد زیر را داشته باشد:
در تست تحمل کلوگز خوراکی 100 گرم، قند خون ناشتا بیشتر از mg/dl 95 میزان قند خون طی یک ساعت بیش از mg/dl 180 ، میزان قند خون طی 2 ساعت بیش از mg/dl 155 ، یا میزان قند خون طی سه ساعت بیش از mg/dl 140.

اختلالات مزمن دیابت
1. افزایش شدید قند خون به دلیل کمبود واقعی انسولین یا کمبود نسبی انسولین.
2. پایین بودن غیر عادی قند به دلیل استفاده از انسولین بیش از اندازه یا سایر داروهای کاهش دهنده‌ی انسولین.
مصرف انسولین برای بیماران دیابتی نوع I ضروری است، آنها نمی‌توانند بدون انسولین، با منشاء خارجی به زندگی خود ادامه دهند. بیماران مبتلا به دیابت نوع I بدون انسولین با افزایش بسیار زیاد قند خون مواجه می‌شوند.
این امر منجر به افزایش قند در ادرار می‌شود که به نوبه‌ی خود باعث کاهش شدید مایعات و الکترولیت‌های ادرار می‌شود. کمبود انسولین همچنین موجب ناتوانی در ذخیره چربی و پروتئین همراه با از بین رفتن منابع موجود چربی و پروتئین می‌گردد. این بی‌نظمی باعث پدید آمدن فرآیند کتوزیس و آزاد شدن کتون‌ها به داخل خون می‌شود. کتون‌ها موجب اسیدی شدن خون می‌شوند که به این وضعیت کتو اسیدوز دیابتی می‌گویند.
علائم کتواسیدوز دیابتی شامل سرگیجه، تهوع و درد ناحیه شکم می‌باشد. اگر این بیماران درمان نشوند ممکن است به سرعت دچار شوک، اغما و حتی مرگ شوند.
کتواسیدوز دیابتی ممکن است در اثر عفونت، استرس یا ضربه ایجاد شود که ممکن است همگی این عوامل موجب افزایش نیاز به انسولین گردند.
علاوه‌بر این از دست دادن مقداری انسولین نیز عامل خطرآفرین آشکاری در ابتلا به کتواسیدوز دیابتی می‌باشد؛ درمان اضطراری کتواسیدوز دیابتی شامل تزریقات مایعات، الکترولیت‌ها و انسولین به صورت وریدی است، که معمولاً در بخش‌های مراقبت‌های ویژه بیمارستان انجام می‌گیرد.
ممکن است از دست رفتن آب بدن بسیار شدید باشد و زمانی که فرد علائم کتواسیدوز از خود بروز می‌دهد، حتی نیاز به جایگزینی 7-6 لیتر مایعات داشته باشد. برای درمان عفونت نیز آنتی‌بیوتیک تجویز می‌گردد.
در صورت درمان، مقادیر غیر عادی قند خون، تولید کتون، اسیدوز و از دست رفتن مایعات بدن را می‌توان به سرعت از بین برد و بیماران می‌توانند بهبودی کامل خود را به دست آورند.
در بیماران مبتلا به دیابت نوع II استرس، عفونت و استفاده از داروهایی مانند کورتیکواستروئیدها ممکن است باعث افزایش بسیار شدید قند خون گردد. به همراه از دست رفتن مایعات بدن افزایش شدید قند خون در این بیماران ممکن است باعث افزایش فشار اسمزی خون گردد. این وضعیت ممکن است موجب اغما (اغما در اثر افزایش فشار اسمزی) گردد. این وضعیت معمولاً در افراد بیمار مسن‌تر مبتلا به دیابت نوع II اتفاق می‌افتد. در صورت اغمای فرد در اثر افزایش فشار اسمزی همانند کتواسیدوز دیابتی، درمان سریع با استفاده از تزریق مایعات و انسولین درون وریدی به منظور از بین بردن وضعیت فشار اسمزی از اهمیت زیادی برخوردار می‌باشد.
بر خلاف بیماران مبتلا به نوع I دیابت بیماران مبتلا به نوع II معمولاً تنها به دلیل دیابت، مبتلا به کتواسیدوز نمی‌شوند. از آنجا که به طور کلی دیابت نوع II در میان افراد مسن اتفاق می‌افتد احتمال وجود شرایط بالینی همزمان بیشتر است و این بیماران ممکن است روی هم رفته بیمارتر از بقیه باشند. بنابراین میزان مشکلات و مرگ و میر در اثر اغما در مقایسه با کتواسیدوز بالاتر می‌باشد.
کاهش قند خون به معنای افت غیر عادی قند خون می‌باشد در بیماران مبتلا به دیابت، شایع‌ترین دلیل کاهش قند خون استفاده بیش از اندازه از انسولین یا سایر داروهای کاهش دهنده قند خون به منظور کاهش میزان قند خون در افراد دیابتی در صورت وجود یا عدم وجود یک وعده می‌باشد.
هنگامی که قند خون به دلیل استفاده بیش از حد انسولین کاهش می‌یابد به این رخداد واکنش انسولین می‌گویند گاهی اوقات کاهش قند خون ممکن است در اثر مصرف ناکافی مواد انرژی‌زا یا فعالیت جسمانی ناگهانی و بیش از اندازه اتفاق می‌افتد.
قند خون به منظور عملکرد صحیح سلول‌های مغزی ضروری است بنابراین کاهش قند خون ممکن است باعث بروز علائم سیستم عصب مرکزی از جمله موارد زیر گردد:
ـ گیجی
ـ سردرگمی
ـ ضعف
ـ رعشه
میزان قند خون واقعی که موجب بروز این علائم می‌شود در افراد مختلف متفاوت می‌باشد، اما معمولاً زمانی رخ می‌دهد که قند خون کمتر از mg/dl 65 باشد کاهش شدید قند خون در صورتی که درمان نشود ممکن است موجب اغما، حمله صرع و در شرایط وخیم مرگ مغزی غیر قابل بازگشت گردد. در این لحظه مغز دچار افت قند خون می‌شود و این مسئله زمانی رخ می‌دهد که قند خون کمتر از mg/dl 40 باشد.
درمان افت قند خون شامل تجویز سریع ماده قندی مانند نوشیدنی‌های حاوی قند، از جمله آب پرتغال، نوشیدنی‌های غیر الکلی (غیر از نوشیدنی‌های فاقد قند) یا قرص گلوکز در دوزهای 20-15 گرم در یک وعده (برای مثال معادل نیم لیوان آب میوه) می‌باشد.
و در صورت از دست دادن هوشیاری می‌توان به صورت درمان ماهیچه‌ای به فرد گلوکاگون تزریق کرد) طهوری زهرا؛ بیگدلی فاطمه ،1391 دیابت(مرض قند ) چاپ اول ، ناشر آسمان علم ).
مکانیسم‌های هورمونی و متابولیکی که تنظیم غلظت قند خون را بر عهده دارند:
ثابت نگه داشتن غلظت گلوکز در خون یکی از دقیق‌ترین تنظیمات در تمامی مکانیسم‌های هومئوستاتیکی است که در آن کبد، بافت‌های خارج کبدی و چندین هورمون نقش دارند، سلول‌های کبدی کاملاً به گلوکز نفوذ پذیرند در صورتی که سلول‌های بافت‌های خارج کبدی (به غیر از جزایر بتا پانکراس) نسبتاً به گلوکز نفوذ ناپذیرند و ناقلین گلوکز آنها تحت تنظیم انسولین کار می‌کنند.
در نتیجه برداشت گلوکز خون مرحله‌ی محدود کننده مصرف گلوکز در بافت‌های خارج کبدی است نقش پروتئین‌های مختلف ناقل گلوکز در غشاء به صورت زیر است:
ناقلین
محل بافت ناقلین تسریع کننده دوجهتی
عملکرد
GLUT1
مغز، کلیه، کلون، جفت، ارتیروسیت
برداشت گلوکز
GLUT2
کبد، بتا پانکراس، روده کوچک، کلیه
برداشت و آزادسازی گلوکز
GLUT3
مغز، کلیه و جفت
برداشت گلوکز
GLUT4
عضله قلبی و اسکلتی و بافت چربی
برداشت گلوکز با تحریک انسولین
GLUT5
روده کوچک
جذب گلوکز
ناقل یک جهتی وابسته به سدیم
SGLT1
روده کوچک و کلیه
برداشت فعال گلوکز در خلاف جهت گرادیان غلظت

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   منابع پایان نامه درموردطلاق، شخص ثالث، صحت معامله

1. آنزیم گلوکوکیناز در تنظیم قند خون بعد از صرف غذا اهمیت دارد:
هگزوکیناز در کبد به حالت اشباع بوده و تمایل بیشتری به گلوکز دارد و در تمام شرایط طبیعی با سرعت ثابتی فعالیت می‌کند:
گلوکوکیناز به صورت قابل ملاحظه‌ای تمایل کمتری برای گلوکز دارد. بنابراین فعالیت آن با بالا رفتن غلظت گلوکز در ورید باب کبد افزایش می‌یابد. این آنزیم برداشت مقادیر زیادی از گلوکز توسط کبد را پس از هر وعده غذایی کربوهیدراتی سبب می‌شود.
این آنزیم در کبد نوشخوارکنندگان وجود ندارد؛ چراکه گلوکز بسیار کمی از روده وارد ورید باب می‌شود. در

دسته‌ها: No category

دیدگاهتان را بنویسید